Voor de ouders hoef ik dit verslag natuurlijk niet te maken. Die weten allang dat de kids weer thuis zijn! Maar die kennen ook niet het hele verhaal, dus laten we ook het weblog keurig afronden.

Met veel geduw en gepers en brede tape lukt het om alles weer in te pakken voor het vertrek. Dat hadden we zondagavond al gedaan want het gerucht ging dat we heel vroeg in de bus moesten. Tonnie en ik lagen al te slapen toen Fatih ons belde om te zeggen dat we om 4 uur in de bus moesten zitten. Oef! Maar we waren zo zenuwachtig dat we ruimschoots voor de wekker wakker waren. Om 10 voor 4 zaten we inderdaad in de al aardig volle bus. Het wachten was op Fatih. Helaas hadden andere leiders en gidsen zoveel haast dat de chauffeur voor 4 uur al de deuren sloot en wegreed. Onze protesten in  het Engels maakten geen enkele indruk. Men had haast en wilde vertrekken en dat gebeurde ook. Zonder Fatih. Nou zijn wij wat het Turks betreft behoorlijk afhankelijk van Fatih. HIJ zou wel geregeld hebben dat de bus nog even wachtte. Maar ja, hij was nou juist degene op wie gewacht moest worden. Wij reden dus zonder Fatih voor de laatste keer de berg af. Beneden op de parkeerplaats moest iedereen (ook degenen die zo'n ontzettende haast hadden!) nog een half uur wachten op de bus waarmee ze de kinderen bij de scholen gingen ophalen. En ondertussen arriveerde Fatih al na 15 minuten met een minibusje van de TRT waarvoor ze de chauffeur uit zijn bed gebeld hadden. Complimenten voor de TRT; de organisatie begreep ook niet waarom er niet even gewacht was. Daar gaat de betreffende chauffeur ongetwijfeld meer van horen.

Onze gids, Selin, was niet meer mee. We hadden 's avonds al met cadeaus en knuffels afscheid van haar genomen. Ze was nog steeds niet helemaal lekker dus wij hadden gezegd dat ze lekker kon blijven liggen. Toen merkten we pas hoe afhankelijk we ook van haar waren geweest. We hadden een andere buschauffeur en die had geen idee waar de school ligt. Maar ook dat probleem werd opgelost. Gertjan had GPS op zijn mobiel en op 200 meter van de school had die eindelijk de juiste satelliet gevonden. Gelukkig hadden Tonnie en ik gezamenlijk voldoende (commerciële) herinneringen aan de weg naar de school: eerst de ringweg, dan bij de Mediamarkt eraf, bij Bauhaus linksaf, dan langs het winkelcentrum dat 's zondags feestelijk geopend was en dan bij de benzinepomp rechtsaf naar beneden naar de school. No problem.

Enigszins slaperig verschenen de kinderen, bepakt en bezakt, gehuld in een poloshirt van Tunsciper. Dat hadden ze van hun gastbroertje/zusje gekregen in ruil voor hun dansoutfit. Zag er leuk uit. Het was ook voor de kids nog ingewikkeld geweest om alles in één koffer en één stuks handbagage te proppen. Ze waren overstelpt met cadeaus, hadden zelf nog van alles gekocht voor thuis en kregen bij de school allemaal ook nog eens een tas vol cadeaus. Dat betekende dat ze naast de koffer allemaal nog drie tassen met extra's hadden. Maar wel heel lief van de school!

De bus bracht ons terug naar Merinos Park waar we alles weer moesten overladen in een andere bus. Een grote, luxe bus bracht ons samen met de groep van Spanje naar het vliegveld in Istanbul. De reis terug daarheen verliep veel sneller dan de reis van Istanbul naar Bursa. We waren vroeg op weg dus bij Bursa waren we voor de files uit. Bij de pont was geen wachttijd (en hoefden we ineens ook niet te betalen!) dus daar hadden we ook echt anderhalf uur tijdwinst. Wat er daarna gebeurde, zullen we nooit weten want hoewel ik tussen giechelende, pratende en wiebelige kinderen zat, ben ik in slaap gevallen en pas wakker geworden toen Fatih door de microfoon vroeg of alle kinderen hun koptelefoon weer in het netje van de stoel wilden terugdoen. Ze hadden hem niet nodig gehad want er was geen film, maar de meesten hadden hem de hele reis op hun hoofd of om hun nek gehouden. Maar van die prachtige brug en het uitzicht op de Bosporus bij dag heb ik dus helemaal niks meegekregen. Ik hoop maar dat ik niet al te hard gesnurkt heb!

We waren ruimschoots op tijd op het vliegveld. Het vertrek was gepland om 13.55 uur en wij waren er voor 10 uur. Voldoende tijd om te hangen, te spelen, te winkelen en dingen kwijt te raken. Vooral dat laatste konden wij met onze vermoeide hoofden en lijven niet zo goed meer hebben. Om de haverklap vonden we ID-kaarten op de grond, moest er gezocht worden naar boardingkaarten, bleven er tassen staan, waren kinderen portemonnees kwijt die gewoon in hun tas bleken te zitten. Een groot deel van de wachttijd heb ik gevuld met het reorganiseren van de handbagage. In bijna alle gevallen lukte het om van drie naar twee tassen te komen. En toen ik daar zo ongeveer klaar mee was, kwamen er weer kinderen met een plastic tasje met nieuwe aankopen aan. Tóch weer drie tasjes.

Om kwart over 1 konden we het vliegtuig in. Tot onze verbazing zaten de kinderen gezellig op drie rijtjes bij elkaar achter in het vliegtuig en bleken wij verspreid over 4 rijen (met 4 personen, dus) helemaal voorin te zitten. Dat was niet praktisch. Fatih hielp met het plaatsen van de handbagage in de daarvoor bedoelde ruimtes en daarna konden we weinig anders dan het maar loslaten. Er liepen constant stewardessen met karretjes door het middenpad dus even naar achter lopen om te kijken of alles goed ging, was bijna onmogelijk. Bij het verlaten van het vliegtuig waren er wat passagiers die klaagden over de kinderen (toen ze doorhadden dat ik daar bij hoorde) maar dat heb ik maar genegeerd. Het was niet mijn schuld dat we zover uit elkaar zaten.

Nog even paniek aan het einde van de slurf omdat dat Tijmens ID-kaart zoek was, maar die bleek in de zak van Fatih te zitten. En eindelijk, bij de bagageband konden we dan zwaaien naar alle familieleden die gekomen waren om ons te begroeten. Er waren zelfs spandoeken en T-shirts met "welkom thuis"-teksten erop! Heel warm, zo'n welkom. En dat lag echt niet alleen aan het weer. Iedereen werd overstelpt met zoenen van de achtergebleven gezinnen. Heerlijk om te zien! Ook leuk om achteraf te kunnen vaststellen dat er natuurlijk wel moeilijke momenten waren voor de kids in Turkije, maar dat nergens de heimwee zo erg was dat het problemen gaf.

Na het in ontvangst nemen van alle bedankjes en complimenten van de stief-, pleeg- en andere ouders reden wij tevreden naar huis. Moe, maar met een fantastisch gevoel over 10 dagen Turkije!

Traditionele afsluiting van het festival is de picknick. Er was ons gisteren verteld dat die gecanceld zou worden als het regende maar het bleek een heerlijke dag te zijn.

Pikten wij onze schatjes dus om half 11 op bij school, mét broertjes en zusjes, en reden we naar Sukaypark even buiten Bursa. Een prachtig nieuw park, aangelegd op bevel van de nieuwe burgemeester (of was het nou de gouverneur?) die in een paar jaar tijd veel goeds voor de stad gedaan heeft. Hoe dan ook, een mooi park met in het midden een grote waterskivijver. Geen speedbootje maar een soort van tramleidingsysteem. Ingenieus. Maar daar kwamen wij niet voor. We drukten de kinderen zelfs op het hart niet nat te worden want zo warm was het nou ook weer niet.

Er was van alles te doen: optredens op een podium, spelen op het gras en de speeltoestellen of voetballen en er was heel veel heerlijk eten. Grote barbecues stonden klaar met heerlijk vlees en paprika's. Er was drinken en brood en ijs. En tussendoor ontvingen we ook allemaal van de TRT nog een prachtig horloge!

Om een uur of drie taaiden we moe maar tevreden af. De ouders waren gebeld en de meesten stonden keurig klaar bij school. Eigenlijk zouden we tot 5 uur blijven maar iedereen was gewoon erg moe en vooral in het berghotel moest nog heel veel ingepakt worden. Sommige ouders waren nu al helemaal ontroerd door het komende vertrek. Ze vinden het zo gezellig met onze koters dat ze ze graag willen houden. En sommige kinderen zeiden dat ze ook best wilden blijven. Ze zijn net een beetje gewend. Wij werden ook geknuffeld en hielden het dus ook niet droog. We hebben het hier zo naar onze zin gehad! Alle kinderen zichtbaar happy, leuke activiteiten, ontzettend aardige mensen… wat wil je nou nog meer.

Maar morgen komt er dus echt een einde aan. We moeten om half 4 (ja! in de ochtend!) opstaan zodat we om half 5 in de bus kunnen zitten. En dan gaan we ervan uit dat jullie zo rond een uur of 4 in de middag op ons staan te wachten! Tot dan.

Nieuwe foto's bij ons en bij Gertjan! Veel kijkplezier.

Er kwam vandaag een smsje binnen of er nog een weblogbijdrage kwam over het gala. Natuurlijk! Alleen was er na afloop van het gala 's avonds ook nog een concert waar de leiders en gidsen in elk geval bij moesten zijn. En dat had de TRT goed geregeld. Er ging voor 10 uur 's avonds gewoon geen bus omhoog naar het hotel. Toen wij daar uiteindelijk om half 12 arriveerden was er geen fut meer voor de weblog. Maar bij deze maken we dat goed.

We worden steeds soepeler met de aanvangstijden dus in plaats van om 10 uur arriveerden we om 11 uur op de gastschool. De kinderen hadden al hun attributen bij zich voor zover ze die gisteren niet al kwijt geraakt waren. Voor Celine had ik een nieuw doekje geregeld want die was hem bij de generale inderdaad kwijtgeraakt, voor Tom had ik een nieuw elastiekje aan zijn doekje gemaakt want de oude was al bijna door gesleten. Tom was overigens ook met andere sokken verschenen van de goede sokken zaten nog in de was. Maar ook daar hadden we reserve exemplaren van meegenomen. Celine verloor op weg naar de coulissen haar sokken, maar die hadden wij alweer snel opgeraapt. Kortom, het kwam weer allemaal goed.
We waren keurig op tijd bij het theater en vonden een rustig plekje in een hoekje aan de zijkant van het toneel. Er waren wat verhogingen waardoor ook de kreupele juffen lekker konden zitten. De lunch werd al snel geserveerd en bleek te bestaan uit de inmiddels bekende sandwich, fruit, pakje sap en… een chocoladetoetje! Uitgerekend op de dag dat alle kinderen in hun officiële kleding lopen, bedenkt de cateraar een chocoladetoetje! Zucht. Maar onder ons wakend oog bleven zelfs de in het wit geklede kinderen schoon. Helaas moesten we na anderhalf uur weer weg van dit prettige plekje want we hadden op de plek moeten gaan zitten waar we gisteren ook zaten. Dat was een heel vervelend plekje: op de grond, vlak naast de deur waardoor het vreselijk tochtte. En er stond inmiddels een reuze afvalberg van alle lunches. Op de een of andere manier slaagde Tijmen er op die plek ook in om chocoladevlekken op te lopen op zijn pet. Dus daar moest snel nog gewassen en gedroogd worden.

Om half twee moesten we ons al opstellen in het wachtgangetje. Dat was net op tijd want de zenuwen bij de kids liepen zo hoog op, dat er ruzie ontstond en klappen vielen. In het gangetje moest dat van mij acuut over en uit zijn. Het was nu tijd om te glimlachen en te stralen. En dat lukte ook.
Hoewel onze gids Selin gezegd had dat er vandaag geen extra optredens waren, bleek er toch een aparte openingsact van de TRT-volksdansgroep. Maar ineens waren we toch heel snel aan de beurt. Er was aangekondigd dat één van de mascottes (Karagöz of Hacivat) hem bij de hand zou nemen om het toneel op te lopen. Maar ineens werd Yasemins had ook gegrepen. Door de andere mascotte. Ze schrok er wel even van maar het zag er wel erg schattig uit. In 8 seconden moesten ze klaar staan en toen klonk de muziek. En toen was het zomaar ineens ook weer voorbij. Het was hartstikke goed gegaan hoorden we al snel per sms. De kinderen waren zelf ook erg tevreden en je kon merken dat de spanning er nu af was. Eenmaal van het toneel af vonden we al snel een plekje vooraan bij de zijkant van het toneel van waar af we alles heel goed konden zien. We hebben heerlijk zitten kijken totdat we door een groepsleider werden weggestuurd. Hij wilde daar iets met zijn dansers en Fatih was niet in de buurt om te vertalen. Toen hij wel verscheen, kondigde hij aan dat het tijd was om te vertrekken. De show was nog niet helemaal voorbij maar iedereen was moe en de ouders waren al gekomen om de kinderen op te halen.

Bij de bus aangekomen kwamen Yasemin en Tom ook net aan. Zij waren na het optreden door Selin meegenomen om de hand vast te houden van voetballers van Bursaspor. Dat was er zo even tussendoor gekomen, maar ze hadden het erg leuk gehad.

Het concert 's avonds was erg leuk. Eerst een mevrouw die verschillende liedjes zong en door het publiek (de kinderen zaten weer op het toneel) bijna gemolesteerd werd. Toen de rockband die Turkije vertegenwoordigd op het eurovisie songfestival. Honderd keer beter dan de drie J's. Die kunnen wel thuisblijven. We hoorden achteraf dat sommige kinderen ook nog waren teruggekomen voor het concert. De familie van Tom ging na het concert naar huis met drie decorstukken. Het prachtige decor was trouwens al volledig gesloopt voor het concert voorbij was. Rare jongens, die Turken!

Foto's komen op de site van Gertjan!

Vandaag was de dag van het lange wachten. Ik had de kids erop voorbereid, maar het duurde zelfs langer dan ik bedacht had. Wij waren tegen 12 uur in het theater waar de galashow uitgevoerd wordt (en dat was al later dan de bedoeling was, maar wij weten inmiddels dat die tijden erg rekbaar zijn). Pas tegen half 4 waren we aan de beurt om ons dansje te laten zien. En wij zijn de vierde in de rij! Toen wij onze kinderen hadden afgeleverd op school en terugkeerden op de centrale bus P, stonden er nog veel bussen die hun groep nog bij het theater moesten ophalen.

Maar daar ging het niet om. We mochten eindelijk voor het echie dansen en ze dede het fantastisch! Iedereen op de juiste plek, de gewenste grote gebaren, hier en daar zelfs een glimlach. We zijn nu al trots. Morgen allemaal kijken, hoor! Het begint om 13.00 uur Nederlandse tijd en wij zijn dus vrij snel aan de beurt. Vóór het eerste reclame blok.

De afgelopen dagen hebben de meeste kinderen weer iets in het dagboek geschreven. Hieronder hun teksten. De volgorde is alfabetisch!

Celine
21-4: Ik ging dinsdag naar Ankara. 6 uur in de bus en ik ging drie kwartier slaen en een half uur lezen. Ik ging nog een spelletje spelen met Öykü en toen gingen we naar het hotel (5 sterren!). Er sliep een mevrouw bij ons op de kamer (gids van een ander land – C.). Ze maakte vlechtjes in mijn haar voor naar de president. Eerst gingen we naar de hoofddinges van de TRT en nog naar de president van TUrkije en nog andere mensen. Bij al die mensen kreeg ik een cadeautje en bij de president kreeg ik een iPod shuffle.
22-4: Ik ben eigenlijk helemaal niet zenuwachtig maar ik denk dat dat zo meteen op het podium wel komt. :-s

Damian
21-4: Gisteravond ging ik voetballen met Atakan en grote mannen in een mooi overdekt voetbalveld. 's Avonds. We gingen pas om tien uur eten. We aten … iets. Ik ben de naam vergeten.
22-4: Vandaag is de generale repetitie. Ik ben niet gespannen of zenuwachtig. Kay wel. Hopelijk draaien we allemaal de goede kant op.

Gijsbert
21-4: We zijn een stukje gaan lopen. (Verder wist Gijsbert niet meer, want hij had het niet kunnen afmaken – C.)
22-4: Het was spannend vandaag. Optreden voor alle landen. Het ging goed.

Kay
21-4: Gisteren ging ik naar Ergens oom. Daar waren hele aardige mensen. Van die mensen kreeg ik 5 Turkse Lira. Er was ook een hele drukke jongen en toen we weggingen, ging hij huilen.
22-4: Vandaag generale repetitie. Ik ben niet gespannen. Heb ook geen zenuwen. Misschien straks wel. Het lijkt mij superleuk.

Melissa
21-4: Turkije is heel leuk. GIsteren hebben we wafels gegeten met chocola en fruit. Het was heel lekker! En verder zijn we gisteren ook in Atatürks huis geweest. En in een museum. En gisteren was er een filmcamera en werden Sena en ik gefilmd. Het was heel erg leuk. Later ging ik op de skippybal door het huis heen en daarna ging ik Sena Turks leren. Daarna ging ik met mijn gastmoeder en Sena foto's kijken.
22-4: Vandaag is het heel leuk. We hebben net geoefend voor het dansje. Een soort generale repetitie want we moeten morgen het echte dansje doen.

Tessa
21-4: Gisteren hebben mijn zusje en ik monopoly gespeeld. Ik won. Vandaag was het supergaaf en jammer dat ik geen activiteit heb gedaan.
22-4: Ik ben heel erg zenuwachtig voor vandaag en morgen. Ik hoop dat het goed gaat en ik hou van dansen. Ik wil eigenlijk elk jaar dit doen. Gisteren heb ik tv gekeken met mijn zusje.

Tom
21-4: We hebben thuis buiten gevoetbald en gedart. En verder hebben we niets meer gedaan.
22-4: Ik ben heel nerveus. We hebben een generale repetitie. Spannend! Ik hoop dat ik het goed doe. (deed-ie! alle vier keer de goede op gedraaid! Tóp, Tom! – C.)

Tijmen
21-4: Vandaag heb ik gevoetbald en heb 2-1 gewonnen. Ik eet lekker en het gaat erg goed, maar ik mis wel de school.
22-4: (Helaas is Tijmen vandaag niet aan schrijven toegekomen. – C.)

Yasemin
21-4: Het is heel leuk en ik mag vet veel. We eten vet veel maar het is ook heel lekker. We gaan ook naar winkels, lekker winkelen. En ik mag zelf weten wat we gaan eten in de ochtend en de avond.
22-4: Ik ben eigenlijk een beetje, een heel klein beetje zenuwachtig, maar ik vind het wel leuk om te dansen. Ik ga enorm goed dansen (hoop ik).

Dat waren de verhalen van de kids. Laat ze via de knop "reageren" even weten dat je het gelezen hebt. Vinden ze leuk!

Er zijn nieuwe foto's! Deze zijn allemaal afkomstig van mijn telefoon dus ze lopen van Schiphol tot nu! Geniet ervan!

Zo noemen ze dat hier: futbol! En dat mocht Tijmen doen vandaag. Ik ga proberen het verslag kort te houden. Er is al zoveel te lezen in het verslag van Ankara. En de foto's die Tonnie vandaag gemaakt heeft, spreken eigenlijk boekdelen!

Hoe zag de dag eruit? 8 uur in de bus dus 7 uur de wekker. Er is flink sneeuw gevallen en de stoep van het hotel is super slippery! Keurig om 10 uur op school; om half 11 vertrokken naar het stadion van de voetbalschool van Bursaspor. Men dreigt ons terug te sturen (alle veertig landen!) maar gelukkig mogen we toch naar binnen. Zitten op de tribune en… wachten, wachten, wachten. Dat is toch wel een belangrijk deel van het programma, maar je ontkomt er niet aan als je zoveel kinderen in huis hebt.

Uiteindelijk, na een lunch van sandwich, appel en gesponsorde karnemelk, worden dan toch de kinderen die gaan voetballen verzameld. Er wordt gewarming upt, er komen spelers van Bursasport (profs van nu en echte veteranen die bijna niet in hun hesje passen), er wordt gefilmd en gefotood. Bij het verschijnen van de profs gedraagt Tonnie zich als een echte persfotograaf. Ze knipt er vrolijk op los en is slechts met zachte drang van het veld te verwijderen. Ik zat gewoon op de tribune en had prima zicht op het hele gebeuren! Maar het ging natuurlijk om Tijmen! Hij was voor alles begon best wat zenuwachtig, maar hij heeft het prima gedaan. Na het verzamelen begon hij spontaan rondjes om het veld te rennen om de spieren op te warmen. Even dreigde hij na de warming up uit te vallen omdat zijn knie zeer deed, maar hij beet de pijn weg en liet tijdens de tweede helft van de wedstrijd prima prestaties zien. Kijk maar naar alle actiefoto's. Alle kinderen speelden maar één helft want er waren 40 deelnemers! Om de ouders van Tijmen te voorzien van de meest actuele informatie werd er druk gesmst over zijn shirt, zijn rugnummer enzovoort. Uiteindelijk belde André, de vader van Tijmen, om te zeggen dat hij de uitzending niet kon vinden. De wedstrijd was toen inmiddels voorbij en we hoorden later dat de TRT het niet live wilde uitzenden. Het concert van dinsdag was een beetje in het water gevallen (letterlijk!) en dat risico wilden ze vandaag niet weer lopen. Maar het was vandaag prachtig weer dus ze hadden best live kunnen gaan. Eenmaal terug in het hotel hebben we op het nieuws wel stukjes gezien en het zag er gezellig uit.

Maar we waren nog niet thuis! Toen alles in het stadion achter de rug was, gingen we terug naar school waar Tonnie en ik een ontmoeting hadden met de oprichter van de school, de 82 jaar oude heer Tuncsiper die beter Engels sprak dan welke van zijn leerkrachten ook. Een innemende man met hart voor kinderen. Natuurlijk gingen we met hem op de foto en daarna was het de hoogste tijd om ons dansje nog eens te oefenen. Morgen is al de generale repetitie voor het gala. We werden aangenaam verrast! Het zat er nog helemaal in en het zag er zelfs zonder kleding prima uit! De kinderen die gekeken hadden, gaven een welverdiend applaus. De dansjuf van de school vond de muziek erg leuk en vroeg of ze de cd mocht hebben. Nou was ik zo slim om meerdere cd's te laten branden dus we konden er probleemloos één achter laten. Een flink compliment voor Ruud, die de muziek gecomponeerd heeft! De Turkse kinderen hadden ook een dans ingestudeerd op muziek van Michael Jackson en dat zag er ook erg goed uit. Tijmen gaf nog even een demonstratie moonwalken, anderen lieten even een bruggetje zien en toen was het klaar. Tijd om te vertrekken!

Eetupdate! Gisteren de foto's bekeken? Er zit een prijsvraag achter de foto met de twee bordjes! Het ene bordje is van Tonnie, het andere van Damian. De foto is genomen aan het einde van het ontbijt. Opdracht: zoek de 10 verschillen!

En er zijn ook foto's van het 11 uurtje van vandaag. Ook hier 10 verschillen. En een bonusvraag: van wie zijn de knieën onder de sultana's?

Omdat ik niet overal kan zijn, heeft Gertjan een uitgebreid verslag gemaakt van het bezoek aan Ankara. Ik neem dat gewoon over, inclusief de link naar zijn foto's.

2011-04-19 Dinsdag
Als we om half tien vanuit het hotel aan de mistige afdaling naar Bursa beginnen is het bewolkt, koud en af en toe zonnig. Na de ontvangst bij de directrice van de gastschool (met thee en koffie) leidt zij ons rond. De weelde drupt hier langs de schoolmuren. Kenmerkende uitspraak van Tonnie: “Als wij zulke brede gangen zouden hebben moesten we er van de overheid een lokaal in bouwen”. Inloopmatten bij de toegangsdeuren ontbreken: na onze binnenkomst wordt het marmer weer gedweild.
De bus brengt ons en alle kinderen naar het stadscentrum, waar door TRT op een plein een toneel is gebouwd. De kinderen staan dicht samengepakt op de trappen voor het toneel. Daar wordt ook de lunch uitgedeeld, een nogal krappe bedoening. Op het toneel oefent een aantal landendelegaties even hun dans, overigens zonder de daarbij behorende muziek.

Om één uur vertrekken we met Celine en haar gastzusje Öygü in vier volle bussen richting Ankara. Het is de voor ons bekende colonne: politie voorop, de ambulance sluit de rij. En zo tot Ankara.
Na anderhalf uur een stop met sandwiches, sap en banaan en dan de bergen in. Het begint te regenen en met enige onregelmaat zakt de mist over ons heen. Buiten is het koud, in de bus heerst een tropische hitte. In de stoelen voor ons bloeit een liefdesrelatie op tussen de Japanse juf en de Turks-Japanse gids. Als ze hand-in-hand in slaap vallen worden ze door de omringende kinderen gniffelend gefotografeerd.
Na een tweede pits- en plasstop bereiken we om 18.45 uur Ankara. Het plan: eerst eten bij Türk Telekom om vervolgens in hotel Dedeman te overnachten. We bespreken het schema voor vandaag en morgenochtend met onze meiden.
De ontvangst bij Türk Telekom is een verrassing: de hal is feestelijk en kleurrijk versierd en als we over een marmeren wenteltrap de bovenste etage bereiken blijkt het restaurant geheel in feeststemming. Alles is aangekleed: ballonfiguren op elk raam, de stoelen fraai bedoekt en feestelijk gedekte tafels met een overvloed aan lekkernijen. Ons bord past er maar net tussen. De soep wordt uitgeserveerd evenals een bord met drie soorten vlees, rijst en nog zo wat. Weelde alom.
Voor de kinderen treedt intussen een viertal clowns op, er worden spelletjes gedaan, ballonnen geknoopt en cadeaus uitgereikt. Öygü sleept Celine mee, waarna het stel ondermeer een Barbiepop, een suikerspin, een bak met popcorn, een soort lolly ter grootte van een forse appel en nog iets kleverigs en zoets op een stokje scoort.
Na anderhalf uur eten & vermaak onder politie-escorte naar het hotel, midden in Ankara. Celine en Öygü delen een kamer met een gids, die ervoor zorgt dat ze deze avond douchen (Celine: ‘Ze zei “dan heb je morgenochtend meer tijd” en dat vond ik wel slim.’), op tijd opstaan en om zeven uur aan het ontbijt zitten. Morgen draait ze ook de staartjes in Celine’s blonde haar, want ze moet in vol ornaat.

2010-04-20 Woensdag
Fatih en ik delen een kamer. De viersterrenkwalificatie van het hotel geldt niet alleen voor de aanwezige luxe maar zeker ook voor de verwarming. Ook al staat de hele nacht de balkondeur wijd open, als om zes uur de wekker gaat baden we in ons zweet. Het ontbijt slaan we dit keer maar over, want we groeien hier dicht.
Zagen we vannacht de sterren (“Moonrise over Ankara”), als we om acht uur naar het Atatürk Mausoleum vertrekken is het zwaar bewolkt en nogal fris. Ondanks het politie-escorte komen we maar moeizaam door de Ankaraspits.
Na een winderige wandeling rond het Mausoleum zijn we getuige van de kranslegging bij het graf van Atatürk door de directeur van TRT. Celine staat mooi vooraan. Was vier jaar geleden het bezoek hiermee voorbij, vandaag krijgen we een korte rondleiding door het museum. Bij het maken van de groepsfoto breekt het zonnetje door. Dat mag ook wel bij acht graden Celsius.

Anders dan het programma voorschrijft bezoeken we nu eerst de TRT-directie. Daar zullen we ook lunchen (eindelijk wat te eten…). In de ontvangstzaal van TRT gaat het er losjes en gemoedelijk aan toe. Het op alfabetische volgorde opstellen van de landendelegaties verloopt vlot en de directeur besteedt bij het overhandigen van de cadeaus bijna vaderlijke aandacht aan de kinderen. Terwijl ik tussen de fotografen een uur op m’n knieën zit scoren de dames (en Fatih) hun presentjes. De meiden blijken natuurtalenten: ze lachen vriendelijk zodra er een camera op ze wordt gericht.
In het TRT-restaurant herhaalt zich de voedselshow van gisteren: afgeladen tafels, de soep en een bord met rijst en döner worden opgediend. Daartoe aangewezen personeel begeleidt de dames naar het toilet.

Ook het bezoek aan de Eerste Minister verloopt gesmeerd. De volgorde is doorgaans: een toespraak van de hoogwaardigheidsbekleder met simultaanvertaling waarna de delegaties een voor een opkomen, handen schudden, cadeaus uitwisselen, poseren voor het camerawoud en weer vertrekken. Reken even mee: er zijn dit jaar (maar) veertig landen, maal twee minuten is bijna anderhalf uur voor het over en weer overhandigen van de presentjes. Dan de groepsfoto en op naar de volgende. Ook als alles vlot verloopt betekent het voor de deelnemers dat er veel tijd moet worden gedood. Gelukkig valt er ook veel te zien en te horen.
Bij het opstellen voor die groepsfoto op de trappen in het parlementsgebouw schuiven onze meiden steeds verder naar boven. Toch staat Celine op de foto’s ineens helemaal vooraan, dankzij een slim toiletbezoek.
En op menige foto is ze bij de les: “ik keek steeds alleen maar naar jouw lens”.
Hier en bij de volgende ontvangsten is het dringen (en duwen) voor de pers: ik tel zo’n vijftien TV-camera’s en twintig fotografen en we willen allemaal vooraan staan. De meiden weten niet wat ze overkomt als ze met de minister poseren en er een vuurwerk van flitslicht over ze wordt uitgestort. Öygü en Celine zijn verbaasd over het geratel van alle fotocamera’s.

De voorzitter van de Tweede Kamer houdt zijn toespraak kort en ook het opstellen van de kinderen gaat de organisatie steeds beter af. Op het fraaie tapijt van een ruime kamer wordt de lunch opgevoerd. Celine maakt zich wat zorgen over de retourvlucht naar Amsterdam: ze vreest te moeten bijbetalen voor het aantal en de omvang van hun inmiddels verkregen cadeaus…
Eerst nog de groepsfoto en dan op naar de President. Daar staan we klaar om kwart over vijf, het is echter tegen zessen als hij in de prachtige, met spiegelend wit marmer bevloerde en door enorme kroonluchters verlichte ontvangstzaal aan zijn rede begint. Maar hij houdt het tempo er in en even na zevenen staan we weer buiten.
In de bus bel ik Cisca voor de debriefing en laat Celine naar haar zusje bellen dat vandaag vier jaar is geworden. Als ze haar snikkend feliciteert bijten Fatih en ik even op onze lip. Bij het bekijken van de foto’s die ik vandaag heb gemaakt is ze echter weer gauw de oude: “Wat is die Spaanse mooi, hè? Oh, kijk, ze heeft toch een puistje!”

Halverwege een eet- en plasstop. We krijgen soep en döner of pizza. Voor Fatih niet òf maar èn. Door zijn korte opdrachten en handgebaar worden we steeds als eerste bediend. Op de gedekte tafels staat ondermeer een grote schaal met gemengde sla. Fatih neemt een beetje, Celine neemt wat en Öygü smikkelt gestaag door. Als ik de schaal onder haar neus schuif zegt ze lachend vanachter haar bebrilde oogjes: “I am very fond of salad”. Celine: “Ik snap niet dat ze niet knapt”.
Slapend bereiken we om kwart over één een nachtelijk Bursa, waar we de meiden en hun geschenken aan de zorg van de gastouders toevertrouwen.
Ons jaagt een ijzige sneeuwstorm rond de oren als we tegen drieën bij het berghotel arriveren. Rillend glibberen we de laatste dertig meter omhoog.
“Morgen” verzet ik geen poot! Excusez le mot…

NB: Een eerste foto-indruk van het school- en Ankarabezoek staan hier vanaf pagina 9.

Vandaag was officieel een vrije dag, behalve voor de deelnemers die naar Ankara gingen. Voor ons zijn dat Celine, Öygü, Fatih en Gertjan. Zij vertrokken gisterenmiddag om 1 uur per bus naar Ankare en meldden rond 8 uur dat ze lekker gegeten hadden, dat de meiden alweer overstelpt waren met cadeaus en lekkers en dat ze op weg gingen naar het hotel. Het gerucht gaat dat ze geslapen hebben in het Hilton hotel! We zullen het horen. Inmiddels is het 10 uur ’s avonds (Turkse tijd) en hebben we van Gertjan gehoord dat de terugreis begonnen is. Dat was al om 7 uur vanavond, hoor. We kijken naar ze uit.

Voor de rest dus een vrije dag. Nou, niks was minder waar. Niet vrij, maar wel erg leuk! Tonnie en ik stapten om half 9 met Selin in de bus naar beneden en bereikten om even over 10 de school waar alle kinderen alweer klaar stonden. De school had zelf een programma bedacht en vervoer geregeld en dat hadden ze goed gedaan. We reden eerst naar Cumalikizik, een stadje uit de Ottomaanse tijd (14 eeuw). Er stonden oude huisjes aan een steile weg die geplaveid was met grote keien. Daar klommen we tegenop terwijl we genoten van de sfeer die er vanaf straalde. Bijna bovenaan gingen we een soort van restaurant in waar het ontbijt geserveerd werd: diverse soorten kaas, gebakken ei, tomaat, olijven, veel soorten jam en brood. En natuurlijk heel veel thee. Het is jammer dat sommige van onze kinderen liever kaal brood aten dan de lekkere dingen te proberen. Wij denken dat hier nog een mooie taak voor jullie, opvoeders, weggelegd is. We wilden graag dat ze de kaas in ieder geval zouden proberen, maar er waren er die echt niet wilden. En dat zijn dan degenen die wel vrolijk melden dat ze een cheeseburger gegeten hebben…
De meeste kinderen aten gewoon lekker mee en voerden af en toe wat aan de inwonende katten & hond. Vonden ze leuk (zowel de dieren als de kinderen).

Na een heerlijk uurtje in de warmte (Damian brandde zijn arm aan de hete kachel) daalden we weer af. De juffen van de Turkse school wisten een leuk weggetje. Heel krap, achter de huizen langs. Leuk, inderdaad. Als je geen claustrofobie hebt. Maar het was gelukkig een kort straatje. Onderaan in het stadje kochten sommige kinderen wat souvenirs voor thuis, maar we vertellen natuurlijk niet wat ze kochten. Daarna werden we uitgenodigd op het schoolplein van de plaatselijke lagere school, waar onze kinderen van de directeur een cadeautje overhandigd kregen: een sneeuwbal met een huisje erin. Natuurlijk werden er foto’s gemaakt en toen schoven we de bus weer in, terug naar Bursa. Niet dat de dag daarmee voorbij was, hoor. Er stond nog veel meer op het programma.
In Bursa brachten we een bezoek aan het museum van Karagöz en Hacivat, twee figuren uit een Turkse legende, die dit jaar mascotte van het festival zijn. Het museum was voor de kinderen heerlijk overzichtelijk: twee zalen vol poppen, een meneer met en uitleg in het Engels die door mij weer vertaald werd. En dat was het. Binnen een half uur stonden we weer buiten.
Daarna was het huis van Atatürk aan de beurt. Daar verbleef hij als hij in Bursa was. We bekeken zijn woonkamer, de eetkamer, de slaapkamer van zijn assistent en van hemzelf. Een echte Turkse meneer met snor gaf een toelichting, die door Selin in het Engels en vervolgens door mij weer in het Nederlands vertaald werd. De meneer merkte op dat de kinderen er veel van wisten. Hebben de lessen op school tóch effect. Leuk om te weten.
En toen volgde het hoogtepunt van de dag: we gingen wafels eten bij Waffle Art. Al eerder genoemd in het verhaaltje van Tijmen, maar nu weten we allemaal wat het is. De gastmoeder van Tijmen heeft een restaurantje waar ze wafels maakt en je mag zelf uitkiezen wat je erop wil. Zij trakteerde alle kinderen op een wafel met chocola, aardbeien en nog veel meer! Ook wij, de leiders, mochten een wafel en wij mochten zelf kiezen wat erop moest. Tonnie en ik kozen heel bescheiden drie of vier dingen. De dames van de school en Selin kruisten een hele rij aan van dingen die erop moesten. Maar het was echt heerlijk! Met een volle buik en een ballon gingen we de bus weer in om de kinderen af te leveren bij de school. Al snel werden ze daar door hun gastouders of door de schoolbus weer opgehaald.
Behalve Melissa. Die had nog een activiteit op haar lijstje staan. De TRT wilde bij een gastgezin opnames maken voor het programma “After the festival” en ze hadden daarvoor het gezin van Melissa uitgekozen. De gastmoeder van Melissa is adjunct-directeur van Tuncsiper dus helemaal toevallig was het niet. Tonnie en ik wilden daar natuurlijk bij zijn en wij klommen daarom in het busje van de cameraploeg van de TRT. We volgden de auto van Nida en kwamen terecht bij een prachtige villa in een buitenwijk van Bursa. Er werden opnames gemaakt bij de piano, voor de tv, achter de pc en de meiden deden het prima! Eerst waren Senna en Melissa wel wat verlegen maar ze werden steeds spontaner en losser en kregen na elke opname applaus van ons. Selin heeft beloofd ons te laten weten wanneer het filmpje uitgezonden wordt, maar het wordt in elk geval “after the festival”. We houden jullie op de hoogte.
Bij de koffie na afloop hebben we Nida nog even uitgelegd waar een kaasschaaf voor dient. Ze had hem als taartschep in gebruik genomen wat natuurlijk ook kan. En ze liet ons zien dat ze de vruchtenhagel, de hagelslag en de vlokken in een schaaltje had gedaan. Daar hadden ze truffels mee gemaakt. Kan ook heel goed. Bij de koffie kregen we een Haags Hopje. Ze vonden de tas met cadeaus erg leuk!

Toen hoefden we alleen nog maar terug naar het hotel. De pendelbus was natuurlijk allang vertrokken maar we konden gelukkig met de TRT-bus mee naar boven. We stopten nog even bij een winkeltje voor wat drank voor de TRT-mensen en op dat moment werden we gebeld dat het sneeuwde op onze berg, Uludag. Echt waar. En wel zo erg dat we zo’n 8 km voor het hotel nog sneeuwkettingen moesten omleggen. Allemaal hartstikke spannend! Het werd al een beetje donker, het mistte (of eigenlijk reden we in de wolken) en het sneeuwde dus als een gek. Maar we hadden in het busje de grootste lol. De chauffeur kreeg een welverdiend applaus toen we het parkeerterrein van het hotel op reden.

Bij winkelcentrum Kent Meydani is een heel groot plein en daar was vandaag een podium opgebouwd. Een aantal landen was ingeloot om daar een optreden te verzorgen. Wij helaas niet, maar kijken was ook leuk. Voor het zover was kregen we (de begeleiders) een rondleiding door de school. Om jaloers van te worden! Wat een ruimte! Wat een groot aantal leerkrachten en klassenassistenten, wat een faciliteiten (tekenlokaal, computerlokaal, balletlokaal, enz.). Maar ja, daar betalen de ouders dan ook een jaarlijks bijdrage van 4000 tot 6000 euro voor. En dat is niet, zoals in Nederland, vrijwillig. We keken onze ogen uit.

In de bus en aangekomen bij het winkelcentrum heb ik de kinderen weer gevraagd iets op te schrijven over de afgelopen dagen. Vreemd genoeg heeft niemand het over de uitstapjes van gisteren, maar wordt er vooral gesproken over wat ze gegeten hebben. Lees maar!

Celine
Het was heeeel leuk bij de gouverneur en de burgemeester. Öygü en ik hebben heel veel cadeaus gekregen. Gisteren gingen Melissa en haar gastzusje bij ons spelen. Toen ze weggingen, gingen we op de Wii.

Damian
Eergister ging ik naar de Burger King. Lekker een Whopper menu en kipnuggets gegeten. Gisteren gingen we bowllen en nu zijn we op een feestding.

Gijsbert
We zijn nu bij een concert van allemaal landen. Ik heb ze zien oefenen en onze dans is tot nu toe het beste!!!

Kay
Mijn dag is heel leuk. We zijn nu bij een concert. Gisteren waren we naar de McDonalds. Heel lekker. Daarna gingen we op de computer GTA spelen.

Melissa
Mijn dag is heel leuk en we zijn nu bij een concert van allemaal landen. En ik heb gister lekker bij Celine gegeten. Jammmm. xxx mij

Tessa
Nog steeds heel gezellig, maar gistere heb ik niet gegeten ('s avonds). Van mijn Turkse moeder mag ik elke avond met mijn moeder praten op MSN en met de webcam.

Tom
We gingen eten en toen naar school. Om 11 uur de bus in en naar een concert.

Tijmen
Gisteren heb ik döner gegeten. Het was erg lekker en het gaat goed. Vandaag ben ik bij een concert. Het is erg leuk.

Yasemin
Het is heel erg leuk bij mijn gastgezin en ik ga bijna elke dag naar een park of iets anders. Echt heel gaaf, maar bij mijn echte ouders is het ook heel erg leuk!

Over de dag van gisteren dus weinig nieuws, behalve dat de juf van Tuncsiper vertelde dat het erg gezellig was. Ik realiseer me dat ik er ook niet duidelijk om gevraagd heb. Ik heb de datum van vandaag in het boekje gezet en gevraagd of ze wilden schrijven. Ik zal proberen de volgende keer duidelijker te zijn.

Vandaag dus concert. Na het handje schudden met de zoon van de oprichter van de school, dhr. Tuncsiper, stapten we in de bus en reden we naar Kent Meydani. Er was een groot, hoog podium en wij mochten op de trappen daar naartoe staan. We waren daar, ondanks ons late vertrek van de school, toch nog vrij vroeg. Het duurde nog ruim anderhalf uur voor de show zou beginnen. Gelukkig kwam er weer van allerlei interessants langs: een man met ballonnen, een man met suikerspinnen en wafels, het oefenen van de optredende groepen en natuurlijk ook een lunchpakket met een grote sandwich, een pakje sap en een banaan. Om half twee (onze tijd) begonnen dan toch echt de optredens van diverse landen en van een Turkse zangeres. Het zag er heel feestelijk uit en de meeste nummers van de zangeres werden door de Turkse kinderen en het toegestroomde publiek uit volle borst meegezongen. Het publiek stond achter dranghekken dus we hoefden niet bang te zijn dat we onze schatjes zouden kwijtraken.

Voor de kinderen was het inclusief wachttijd toch wel een lang verhaal dus die begonnen andere activiteiten te bedenken. Tijmen en Tom waren lange tijd bezig met handjes schudden van het publiek. Anderen moesten dringend plassen en mochten daarvoor even mee naar het winkelcentrum. Een paar kinderen schreven hun bijdrage in schrift van juf en verder deden we allemaal erg ons best om op tv te komen. Zwaaien, dansen, wapperen met de vlag en de bordjes. We werden vriendelijk verzocht de vlag naar en andere plek te brengen. We stonden namelijk recht voor een vaste camera en versperden iets te vaak het uitzicht en het beeld. Haha. Ondertussen was het nog steeds niet het schitterende weer dat we gehoopt hadden. Het dreigde erg naar regen en was behoorlijk fris. Vanmorgen op de berg was er volop zon dus Tonnie en ik hadden ons in de korte broek gehesen. Daar hadden we wel een beetje spijt van. De juffen van de school boden ons aan dat we wel even een halfuurtje in het winkelcentrum warm mochten gaan worden. Terwijl we daar zaten, barstte de bui los en werd er een eind gemaakt aan de show. De gids, Selin, had ons snel gevonden en met de resten van ons broodje in een papiertje holden we naar de bus. Gauw naar de school, kinderen afgeleverd en wederom de lange rit naar hotel Karinna afgelegd. Door de wolken naar de zon. Voor de kinderen was het niet zo'n ramp. Die vonden het wel mooi en mopperden niet toen ze de bus in konden.

Morgen weer een door de school verzorgde dag. Terwijl wij stonden te kijken en te dansen vertrokken Celine, Öygü, Fatih en Gertjan met de bus naar Ankara, waar ze morgen de hand mogen schudden van de president, de premier, de voorzitter van de TRT en de voorzitter van het parlement. We hopen dat ze een goede reis en een leuke dag hebben!

Gisterenavond was er en galadiner voor de begeleiders, directeuren van gastscholen, begeleiders van gastscholen, gidsen, trt-mensen, gouverneur en burgemeester. Chic aangeklede tafels, die eigenlijk wat erg dicht op elkaar stonden. Maar het was gezellig! Wij zaten dus met Arife, de directeur van Tuncsiper, en de begeleidende juf van de school aan tafel. En onze eigen gids, Selin, was er uiteraard ook. De gesprekken waren wat moeizaam want Arife begreep wel wat Engels, maar ze sprak het niet. Dus af en toe waren we gewoon maar even stil. Tussendoor waren er toespraakjes die er op neer kwamen dat het geweldig was dat Bursa dit feest had weten binnen te halen. Vonden wij ook.
Er was ook een wereldberoemde zangeres, waarvan ik de naam even niet meer weet, maar die Fatih wel kende. Zij mochten dus samen op de foto! Na uitgebreid dansen op Turkse "live" muziek (één druk op de knop van het keyboard) kwam het sein dat de pendelbus klaarstond en was het feest ineens halsoverkop afgelopen. Gingen wij dus maar naar bed.

Vandaag was een vrije dag. Op het programma stond sightseeing voor de kinderen. De school had om te beginnen een ontbijt geregeld voor alle kinderen. Op school. Tijdens het galadiner had Arife nog even geïnformeerd wat de kinderen zouden willen eten. Daarna zijn ze naar musea geweest maar daar hebben wij nog geen bijzonderheden over want voor ons was het een vrije dag. Morgen vragen we de kinderen weer om iets in het schrift te schrijven dat wij dan weer in dit weblog zetten.

Onze vrije dag begon met wat regen en een uitgebreid ontbijt. Daarna hebben we op de hotelkamer zo'n 100 e-mails weggewerkt. Uiteraard vooral van Tonnie. Die is écht belangrijk. Voor we het wisten ging de telefoon alweer om te gaan lunchen. Wij hadden besloten dat we toch niet de hele dag binnen wilden zitten. Even souvenirs kopen in Bursa leek ons een goed idee. We wilden met een taxi, maar toen we naar de receptie gingen om te informeren bleek er een pendelbus op het punt van vertrekken te staan. Good old Fatih regelde even vlug dat de bus op ons zou wachten. Dus hollen naar de hotelkamer, tasje pakken, jasje pakken en met ongekamde haren weer naar beneden.

We werden vlak bij het grote winkelcentrum gedropt maar wij zijn lekker de bazaar op gegaan waar we onze ogen uitkeken. Heel veel winkeltjes, keurig gesorteerd op artikel: schoenen in het ene straatje, bed/badtextiel in het andere. En ook nog heerlijk geurende groenten/kruidenkraampjes. We hebben van alles gekocht, stevig laten afdingen, maar we zeggen lekker niet wat.

Na een bakkie koffie met gebak namen we een taxi naar Merinos Kültür Park waar alweer een pendelbus bergopwaarts klaar stond. Dwars door de zware bewolking met af en toe nauwelijks 10 meter zicht reden we weer naar boven. Voor het veilig thuisbrengen ontving de chauffeur een sleutelhanger met klompjes waarvan we er zo'n 40 bij ons hadden. Maar ze gaan hard.

Morgen meer nieuws. Dan gaan we kijken naar optredens van een aantal landen (alweer bij het winkelcentrum) en vertrekken Celine, Fatih en Gertjan naar Ankara voor de ontvangst door diverse hotemetoten.

In het hotel moest iedereen vroeg zijn bed uit. De bus met begeleiders (waaronder Tonnie & Gertjan) die de burgemeester en de gouverneur zouden bezoeken vertrok om half 8; alle anderen moesten om 8 uur in de bus zitten. De weg was wit van de sneeuw. De winter is hier echt nog niet voorbij, hoor.

Bij de eerste groep ontstond wat paniek want toen iedereen opgesteld stond bij de gouverneur bleek Celine nog niet afgeleverd te zijn door haar gastgezin. Ze waren wel onderweg, maar Celine was haar hulletje vergeten. Weet je niet wat dat is? Zoek maar op! Eenmaal aangekomen, bleek dat ze geen sokken aan had en dus met blote voeten in de klompen moest en ook de sieraden ontbraken. Nou ja, het is ook allemaal zo spannend! Bij de gouverneur en bij de burgemeester was het erg druk. Er was niet voor iedereen plek om te zitten en ook bij de groepsfoto’s was het flink dringen. Cadeautjes werden uitgewisseld en dan was er weer volop tijd om te wachten. Wat de cadeautjes zijn, weten we niet precies. Die zijn met de gastmoeder van Celine in de auto meegegaan.

Ondertussen hadden Fatih en ik de school bereikt en arriveerden de kinderen ook al snel. We hebben de klompen even aan touwtjes gehangen zodat ze die om hun nek konden dragen tijdens de parade. Ook gaf ik een boekje door langs de kinderen waarin ze even kort iets over de afgelopen dagen konden opschrijven. Dat kun je verderop in dit verslag lezen. Alleen Celine staat er niet bij, die kwam pas later bij ons.
Wij werden met de bus naar het centrum gebracht waar we in een soort plantsoen konden wachten op de start van de parade. Het was behoorlijk fris buiten, dus Cisca stond haar jas af aan Tom en Tessa die daar gezellig samen warm in konden blijven. Mensen van de organisatie deelden ondertussen thee, lunchpakketten, vlaggetjes, T-shirts, petjes en ballonnen uit. Met dat laatste hadden ze beter nog even kunnen wachten. Tegen dat de parade begon waren de meeste ballonnen allang ontploft.
Onze gids Selin maakt zich erg druk over van alles. Ze doet ontzettend haar best, maar wij worden er soms een beetje lacherig van. In de bus heeft ze zowat de hele route in het Turks opdrachten verstrekt aan de Turkse kinderen. Fatih vertaalde dat voor mij en ik gaf dat dan weer in sterk verkorte vorm door aan de Nederlandse kinderen. Eenmaal uit de bus bleef Selin maar tellen, terwijl ik daar altijd wat relaxter in ben. Even de stem verheffen, “let op!” en dan zijn ze er weer bij. Maar wel goed dat ze dat doet, hoor.

Na heel lang wachten begon dan toch echt de parade. Helikopters met camera’s vlogen over, langs de hele route stonden camera’s opgesteld en overal werd gejuicht. En bij elke camera zwaaiden wij uiteraard enthousiast. We hopen dat iedereen ons heeft kunnen zien! Het “Hollanda!” vloog ons van alle kanten om de oren. Tessa liep helemaal vooraan in de stoet. Zij was onze trotse vlaggendraagster! Damian mocht het bordje met Hollanda dragen en hij mocht ook de sticker van de Nederlandse vlag op de wereldbol plakken. Die wereldbol vloog steeds over de kinderen heen en ging op het eindpunt ook regelmatig het publiek in.
We trokken ook veel aandacht van het publiek doordat Tonnie een Turks vlaggetje in haar haarspeld geprikt had. Veel mensen reageerden daarop en sommigen moesten er erg om lachen.
Op het eindpunt werd een hele grote taart van Karagöz en Hacivat gemaakt, waar van elk land twee kinderen aan mee mochten doen. Melissa en Gijsbert waren aan de beurt voor extra aandacht, dus die liepen tussen de mensen door naar voren om hun steentje bij te dragen. De taart was echt enorm. Helaas lukte het ons in alle drukte niet om een stuk te scoren. Andere kinderen liepen wel met gigantische stukken taart rond. Gelukkig maakte Tonnie dat goed door een grote doos bladerdeeghapjes met kaas/spinazie door te geven. Heerlijk!
Tijdens het wachten op de bus hebben we een heleboel vlaggen, petjes en de ballonnen die Hatshoe ons geschonken had uitgedeeld. Tijmen werd daarbij soms verkeerd begrepen. Hij bood de petjes ondersteboven aan, waardoor mensen dachten dat hij liep te bedelen. Maar verder was hij heerlijk bezig met dit klusje. Ook Tessa was druk aan het uitdelen. Zij deed vooral de ballonnen, die ook zo op waren. Turkse mensen maakten foto’s van de kinderen en er werd ook volop gespeeld.

Even na drie uur leverden we de kinderen af bij school waar ze keurig door de ouders werden opgehaald. De bussen met begeleiding klommen vervolgens de berg weer op. Vanavond galadiner!

En dan nu… de kinderen aan het woord!

Damian
Gisteravond was ik ziek. Ik had medicijnen ingenomen en vanmorgen had ik lekker gegeten. En nu zit ik in de bus.

Gijsbert
Gisteren hebben we plaatsen bezocht. Het was er heel mooi. Toen zijn we naar een standbeeld gegaan en daar werden we geïnterviewd.

Kay
Gelukkig vrijdag veilig aangekomen. Mooi verwelkomd. Gisteren gewinkeld. Allemaal dingetjes gekocht. Zelf een Bursaspor T-shirt gekregen. Gister veel gekregen zoals Turkse pizza-döner. Gister ook een interview gehad. Was erg leuk.

Melissa
Gisteren lekker gegeten en vanochtend ook. Yasemin en Celine en hun gastzusjes gingen bij ons op bezoek. Toen ging Nida gitaarspelen. Vandaag heb ik veel brood gegeten. xxx mij

Tessa
Vrijdag en zaterdag ontzettend gezellig. Lekker gegeten. En gisteren zijn we naar een boom geweest en die is 600 jaar oud!! En ik heb al gebeld en gesproken met mijn echte moeder.

Tom
We zijn zaterdag naar de bazaar geweest en hebben cadeaus gekocht voor mijn familie. Voor de rest thuis gedart, op de piano en tv gekeken.

Tijmen
Het eten is erg lekker. De mensen zijn erg beleefd en erg aardig. Ik kan lekker slapen want hij is enig kind. Ik mis mijn klasgenote wel en ook mijn meester. Ik was gisteren ook nog naar de waffle art gegaan. (geen idee – C.)

Yasemin
Ik ging zaterdagochtend paardrijden en ze zeiden ook tegen mij dat ze me zagen en meteen wisten dat ik het was. Ik mag alles. We gingen ook pannenkoek eten als ochtendeten. Dat eet ik niet in Nederland. Ze heeft ook haarclipjes gekocht en oorbellen en het is heeel erg leuk. Ik wou dat ik daar wel woonde. Ik word als een prinsesje behandeld. Echt leuk.